Kwarantanna, izolacja – różnice

dziewczynka wyglądająca za okno fot. Med Ahabchane, Pixabay 4967210 Simedblack

Mieszają mi się tryby nieobecności, odosobnienia i ograniczeń przemieszczania się w przepisach epidemii COVID-19, chciałem je sobie gdzieś uporządkować, ale… kapituluję.

Normalnie kluczowy winny być: art. 34 ust. 4 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2019 r. poz. 1239, z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą zakaźną”, oraz rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 6 kwietnia 2020 r. w sprawie chorób zakaźnych powodujących powstanie obowiązku hospitalizacji, izolacji lub izolacji w warunkach domowych oraz obowiązku kwarantanny lub nadzoru epidemiologicznego (Dz. U. poz. 607, z późn. zm.), zwane dalej „rozporządzeniem zakaźnym”. W 2020 r. kluczowe stały się doraźne i często zmieniające się „rozporządzenia kowidowskie”, np. rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 października 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. poz. 1758, z późn. zm.). Głównym organem właściwym w tych sprawach normalnie winien być „Sanepid”, czyli Państwowy Powiatowy [lub Graniczny] Inspektor Sanitarny w [danej miejscowości] obsługiwany przez Powiatową [lub Graniczną] Stację Sanitarno-Epidemiologiczną w [danej miejscowości], zgodnie z ustawą z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2019 r. poz. 59, z późn. zm.).

Udało mi się jedynie ustalić, że:

  • hospitalizacja — to szpitalne stacjonarne całodobowe świadczenia zdrowotne (a contrario z art. 8–9 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej); zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy zakaźnej, na hospitalizację lekarz przyjmujący do szpitala kieruje i poddaje jej osobę w przypadku podejrzenia lub rozpoznania zachorowania na chorobę szczególnie niebezpieczną i wysoce zakaźną;
  • izolacja — to odosobnienie osoby lub grupy osób chorych na chorobę zakaźną albo osoby lub grupy osób podejrzanych o chorobę zakaźną, w celu uniemożliwienia przeniesienia biologicznego czynnika chorobotwórczego na inne osoby (a contrario, izolacja nie jest świadczeniem zdrowotnym i głównym celem nie jest poprawa zdrowia, choć następuje w izolatorium); podejrzana jest osoba, u której nie występują objawy zakażenia ani choroby zakaźnej, która miała styczność ze źródłem zakażenia, a charakter czynnika zakaźnego i okoliczności styczności uzasadniają podejrzenie zakażenia; por. art. 2 pkt 11 i 21 ustawy zakaźnej; zgodnie z art. 35 ust. 1, na izolację kieruje lekarz przyjmujący do szpitala;
  • izolacja w warunkach domowych — to odosobnienie osoby chorej z przebiegiem choroby zakaźnej niewymagającej bezwzględnej hospitalizacji ze względów medycznych w jej miejscu zamieszkania lub pobytu, w celu zapobieżenia szerzenia się chorób szczególnie niebezpiecznych i wysoce zakaźnych; por. art. 2 pkt 11a ustawy zakaźnej; metoda istnieje od 01.04.2020 (Dz. U. z 2020 r. poz. 567); zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy zakaźnej, izolację w warunkach domowych zleca lekarz przyjmujący do szpitala;
  • kwarantanna — to odosobnienie osoby zdrowej, która była narażona na zakażenie, w celu zapobieżenia szerzeniu się chorób szczególnie niebezpiecznych i wysoce zakaźnych; por. art. 2 pkt 12 ustawy zakaźnej; zgodnie z art. 34 ust. 2 ustawy zakaźnej, o kwarantannie postanawia właściwy organ (Sanepid); zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy zakaźnej, może na nią kierować lekarz przyjmujący do szpitala;
  • nadzór epidemiologiczny — to obserwację osoby zakażonej lub podejrzanej o zakażenie, bez ograniczenia jej swobody przemieszczania się, wykonywanie badań sanitarno-epidemiologicznych u tej osoby w celu wykrycia biologicznych czynników chorobotwórczych lub potwierdzenia rozpoznania choroby zakaźnej oraz zebranie, analizę i interpretację informacji o okolicznościach i skutkach zakażenia (nadzór indywidualny), jak i stałe, systematyczne gromadzenie, analizę oraz interpretację informacji o zachorowaniach lub innych procesach zachodzących w sferze zdrowia publicznego, wykorzystywane w celu zapobiegania i zwalczania zakażeń lub chorób zakaźnych (nadzór ogólny); por. art. 12 pkt 14 ustawy zakaźnej; zgodnie z art. 34 ust. 2 ustawy zakaźnej, o nadzorze epidemiologicznym postanawia właściwy organ (Sanepid).

Zgodnie z art. 33 ust. 3a ustawy zakaźnej, decyzje Sanepidu nie wymagają uzasadnienia i mogą być przekazywane w każdy możliwy sposób zapewniający dotarcie decyzji do adresata, w tym ustnie; na piśmie doręczane po ustaniu przyczyn uniemożliwiających doręczenie w ten sposób.

Ze względu na mnogość mieszanych trybów i podstaw prawnych, do jakich doprowadzono, nie potrafię dość rzetelnie ustalić, jakim trybom podlega np. powracający zza granicy lub domownicy poszczególnych trybów odosobnienia („osoby wspólnie zamieszkujące lub gospodarujące”). Z § 5 rozporządzenia kowidowskiego (w brzmieniu na dzień publikacji niniejszego artykułu) domownicy poddawani są tylko kwarantannie i tylko z osobą na kwarantannie (pomijam legalność i konstytucyjność dopisania takiego trybu rozporządzeniem, czego nawet ustawa nie przewidziała). Nie widzę np. jakiemu trybowi podlegają domownicy osób na izolacji w warunkach domowych.

dziewczynka wyglądająca za okno fot. Med Ahabchane, Pixabay 4967210 Simedblack

dziewczynka wyglądająca za okno fot. Med Ahabchane, Pixabay 4967210 Simedblack

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *