Kto uchylony podlega karze

W ślad za pp. Tymonem i Joanną (dziękuję!) pochyliłem się nad skutkami jednego z dzieł niepłodności poselskiej w połączeniu z ignorowaniem ekspertów od legislacji… Powstała wiecznie nieumarła lex nieboszczka zombie vol. 2 (patrz vol. 1).

Była sobie ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz. U. z 2017 r. poz. 891 oraz z 2018 r. poz. 650), zwana „ustawą starą”, którą zastąpiła ustawa z dnia 5 lipca 2018 r. o tachografach (Dz. U. z 2018 r. poz. 1480, aktualnie: z 2020 r. poz. 900), zwana „ustawą nową”. Przy okazji, doceniam prawidłowo zwięźlejszy tytuł.

Wszystko byłoby mniej zawstydzające, gdyby pozwolono prawidłowo zastosować § 40 ust. 1 i § 41 ust. 1–2 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie „Zasad techniki prawodawczej” (Dz. U. z 2016 r. poz. 283), które stanowią (pogrubienia – MR):

  • przepisowi uchylającemu ustawę nadaje się brzmienie: „Traci moc ustawa … (tytuł ustawy).”;
  • ustawę regulującą dotychczas daną dziedzinę spraw uchyla się w całości, bez pozostawiania w mocy poszczególnych jej jednostek systematyzacyjnych, zwłaszcza pojedynczych przepisów;
  • jeżeli w wyniku uchylenia jednostek systematyzacyjnych ustawy lub jej przepisów wyjątkowo zachowuje się moc obowiązującą tylko niektórych przepisów ustawy, w ustawie zamieszcza się przepis zmieniający, w którym wyczerpująco wymienia się uchylane jednostki systematyzacyjne ustawy lub jej przepisy, wyrażając to zwrotem: „W ustawie … (tytuł ustawy) uchyla się …”.

Zapomniano, że każde wyliczenie (czyli to coś wokół dwukropku i nowej linii z niższego rzędu jednostkami redakcyjnymi) składa się nie tylko z punktów (a następnie możliwe z liter, tiret i podwójnych tiret), lecz również z wprowadzenia (zdania wstępnego) do wyliczenia (przed wyliczeniem) oraz może również kończyć się częścią wspólną (wieńczącą po wyliczeniu), por. § 56 ust. 1 ZTP.

W efekcie, art. 62 w związku z art. 73 pkt 2 ustawy nowej, uchylił niewyczerpująco wymieniając przepisy ustawy starej. Ale jeden przeoczono. Uchylono bowiem art. 24 ust. 1 pkt 1, 2 i 3, zapomniano natomiast o wprowadzeniu do wyliczenia i części wspólnej. W efekcie, wprawdzie WoltersKluwer Lex oznacza ustawę starą, że w całości utraciła moc i nie obowiązuje, ale to sejmowy ISAP prawidłowo wskazuje, że formalnie ustawa obowiązuje, dopóki obowiązuje art. 24 ust. 1 wprowadzenie i część wspólna. Kancelaria Sejmu przygotowała nawet nieoficjalny roboczy tekst ujednolicony — czekam na urzędowy jednolity od KPRM/RCL ;)

Chcąc zróżnicować termin wejścia w życie uchylenia w zakresie art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy starej (penalizacja wykonywania działalności w zakresie napraw, instalacji lub sprawdzania tachografu cyfrowego bez zezwolenia, por. art. 51 pkt 2 ustawy nowej), doprowadzono do nieumyślnego pozostawienia przy życiu zbędnej otoczki, która aktualnie brzmi (początek zdania w języku polskim): „Kto podlega karze pieniężnej w wysokości 5000 zł” (koniec zdania w języku polskim). Ewentualnie, wskutek tekstu ujednoliconego brzmi to: „Kto: (uchylony), (uchylony), (uchylony) – podlega karze pieniężnej w wysokości 5000 zł”.

Druk Sejmowy 2458 VIII Kadencji (projekt i uzasadnienie) przewidywały utratę mocy całej ustawy starej z odroczonymi wyjątkami („traci moc ustawa … za wyjątkiem … art. 24 ust. 1 pkt 2 …”). Wskutek zamiany formuły rozpowszechnionej na kanoniczną i dłuższego podtrzymania w mocy kolejnych przepisów, do pkt 2 dopisano pkt 1 i 3, zapominając o wprowadzeniu i części wspólnej…

Czy kiedykolwiek ktokolwiek uchyli ten przepis? Nie sądzę…

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *